تاريخ : چهارشنبه هجدهم تیر 1393 | 19:12 | نویسنده : محمدحسن قائديها

روزه دارم من و افطارم از آن لعل لب است

 

روزه دارم من و افطارم از آن لعل لب است

آری افطار رطب در رمضان مستحب است
روز ماه رمضان زلف میفشان که فقیه
بخورد روزه خود را به گمانش که شب است
زیر لب وقت نوشتن همه کس نقطه نهند
این عجب نقطه خال تو به بالای لب است
یارب این نقطه که به بالا بنهاد
نقطه هرجا غلط افتاده مکیدن ادب است
شحنه اندر عقب است و من از آن می ترسم
که لب لعل تو آلوده به ماء العنب است
منعم از عشق کند زاهد و آگه نبود
شهرت عشق من از ملک عجم تا عرب است
عشق آنست که از روی حقیقت باشد

هرکه را عشق مجازیست حمال الحطب است

گر صبوحی به وصال رخ جانان جان داد

سودن چهره به خاک سر کویش ادب است

                     شاطرعباس صبوحی



تاريخ : چهارشنبه بیست و هشتم خرداد 1393 | 19:54 | نویسنده : محمدحسن قائديها

به شما هدیه ز من

 به شماهدیه ز من

                صد سبد لاله سرخ 

                              یک بغل پونه سبز

                                             مولوی گونه درود

                                                            مثنوی شما هدیه ز من وار سلام

                                                                       حافظانه تکریم

                                                                                  خاضعانه تعظیم

که شما هی زن احساس منید

                           یاسمن چیست؟

                                      شما یاس منید

                                           شاعر ار در دل خود درد نداشت

                                                                 ره به جمعیت شبگرد نداشت

مردمی باید زیست

                   مردمی باید ماند

                                مردمی باید مرد

                                         عاشقی باید کرد

                                                  خون دل باید خورد

                                                                  دوستی باید کرد

                                                                             راست می باید گفت

                                                                                      خواب کوثر خواهی؟

                                                                                           تشنه می باید خفت

بی غمی گفت به من

                  غنچه را باید چید

                              و جوابش گفتم

                                       لاله را باید دید

                                          بین چیدن و میان ماندن

گر چه ره بسیار است

                                                                          و دویدن دشوار

می توان غافله شد

                   می توان فاصله را

                                   بی قدم کوتاه کرد

                                               من به غریدن ابری تاریک

                                                              روح سر گشته خود را دیدم

                                                                             و به لغزیدن یک اشک غریب

                                                                                 خویش را فهمیدم

 

مرحوم استادبهرام سیاره(پریش شهرضایی)

 



تاريخ : جمعه دوم خرداد 1393 | 0:55 | نویسنده : محمدحسن قائديها

یادباد ایام خوب هونجان

آقای مصطفی جهانمردی ازدبیران خوب وشایسته شهرضابودندکه مدتی است بازنشسته شده اندایشان سالهای اول استخدام رادرروستای هونجان تدریس می کردندمدیروقت مدرسه راهنمائی ابوی بنده (حسینقلی قائدیها)بودندآقایان نصراله قائدیها ورضاقلی احتشامی (که درشعرارآنهایادشده)نیز ازدبیران موفق وشایسته مدرسه وهمکارآقای جهانمردی بودندمنظورازحسن هم درشعربنده حقیرمی باشم.جناب جهانمردی ابیات زیر را به یاد آن روزها سروده اند.وبلاگ زبیاوهنرمندانه ای هم دارندبه نام دلنوشته های یک بازنشسته که می توانید استفاده کنید

 

ياد باد ايام خوب هونجان

مردمان دردمند بي نشان

مردم زحمت كش و خوب ونجيب

در صفا و مهرباني بي رقيب

ياد هر كس مي نمايم خوب بود

پيش ما و دوستان محبوب بود

ياد نصرالله و همراهش رضا

ياد حاجي قائدي مرد خدا

ياد آن فاميل خوب احتشام

آن سر افرازان در مردي تمام

آنچه گفتم في البداهه اي حسن

گرچه ناقص بود،بود از قلب من



تاريخ : پنجشنبه یکم خرداد 1393 | 19:49 | نویسنده : محمدحسن قائديها

  یارمرا،غارمرا(مولانا)

یار مرا ، غار مرا ، عشق جگرخوار مرا

یار تویی ، غار تویی ، خواجه نگهدار مرا

 

نوح تویی ، روح تویی ، فاتح و مفتوح تویی

سینه ی مشروح تویی ، بر در اسرارمرا

 

نور تویی ، سور تویی ، دولت منصور تویی

مرغ کُه طور تویی ، خسته به منقار مرا

 

قطره تویی ، بحرتویی ، لطف تویی ، قهر تویی

قند تویی ، زهر تویی ، بیش میازار مرا

 

حجره خورشید تویی ، خانه ی ناهیدتویی

روضه ی امید تویی ، راه ده ای یار مرا

 

روز تویی ، روزه تویی ، حاصل دریوزه تویی

آب تویی ، کوزه تویی ، آب ده این بار مرا

 

دانه تویی ، دام تویی ، باده تویی ، جام تویی

پخته تویی ، خام تویی ، خام بمگذارمرا

 

این تن اگر کم تندی ، راه دلم کم زندی

راه شدی ، تا نبدی این همه گفتار مرا



تاريخ : شنبه سی ام فروردین 1393 | 23:29 | نویسنده : محمدحسن قائديها

یوسف ثانی

گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

چون نیک بدیدم به حقیقت به از آنی

شیرینتر از آنی به شکرخنده که گویم

ای خسرو خوبان که تو شیرین زمانی

تشبیه دهانت نتوان کرد به غنچه

هرگز نبود غنچه بدین تنگ دهانی

صد بار بگفتی که دهم زان دهنت کام

چون سوسن آزاده چرا جمله زبانی

گویی بدهم کامت و جانت بستانم

ترسم ندهی کامم و جانم بستانی

چشم تو خدنگ از سپر جان گذراند

بیمار که دیده‌ست بدین سخت کمانی

چون اشک بیندازیش از دیده مردم

آن را که دمی از نظر خویش برانی


خواجه حافظ شیرازی

با تشکرازمدیرمحترم سایت دبستان تزکیه



تاريخ : پنجشنبه پانزدهم اسفند 1392 | 11:47 | نویسنده : محمدحسن قائديها

با دل خونین لب خندان بیاور همچو جام
دوش با من گفت پنهان کاردانی تیز هوش 

وز شما پنهان نشاید کرد سر می فروش

گفت آسان گیر بر خود کارها کز روی طبع

سخت میگیردجهان بر مردمان سخت کوش

وانگهم درداد جامی کز  فروغش بر فلک

زهره در رقص آمدوبر بط زنان مگفت نوش

گوش کن پند ای پسر وزبهر دنیا غم مخور

گفتمت چون در حدیثی گر توانی داشت گوش

با دل خونین لب خندان بیاور همچو جام

نی گرت زخمی رسد آیی چو چنگ اندر خروش

در حریم عشق نتوان زد دم از گفت و شنید

زانکه آنجا جمله اعضا چشم باید بود و گوش

تا نگردی آشنا زین پرده  رمزی نشنوی

گوش نامحرم نباشد جای پیغام سروش

بر بساط نکته دانان خود فروشی شرط نیست

یا سخن دانسته گو ای مرد عاقل یا خموش

ساقیا می ده که رندیهای حافظ فهم کرد

آصف صاحبقران جرم بخش عیب پوش

                                          حافظ



تاريخ : شنبه دهم اسفند 1392 | 10:33 | نویسنده : محمدحسن قائديها
حكايت زيباي پيرمردتهي دست

پیر مرد تهی دست، زندگی را در نهایت فقر و تنگدستی می گذراند و با سائلی برای زن و فرزندانش قوت و غذائی ناچیز فراهم می کرد. از قضا یک روز که به آسیاب رفته بود، دهقان مقداری گندم در دامن لباس اش ریخت و پیرمرد گوشه های آن را به هم گره زد و در همان حالی که به خانه بر می گشت با پروردگار از مشکلات خود سخن می گفت و برای گشایش آنها فرج می طلبید و تکرار می کرد :
ای گشاینده گره های ناگشوده عنایتی فرما و گره ای از گره های زندگی ما بگشای.

پیر مرد در حالی که این دعا را با خود زمزمه می کرد و می رفت، یکباره یک گره از گره های دامنش گشوده شد و گندم ها به زمین ریخت او به شدت ناراحت شد و رو به خدا کرد و گفت:


من تو را کی گفتم ای یار عزیز
کاین گره بگشای و گندم را بریز

 آن گره را چون نیارستی گشود
 این گره بگشودنت دیگر چه بود ؟!

 

پیر مرد نشست تا گندم های به زمین ریخته را جمع کند ولی در کمال ناباوری دید دانه های گندم روی همیانی از زر ریخته است! پس متوجه فضل و رحمت خداوندی شد و متواضعانه به سجده افتاد و از خدا طلب بخش نمود...

نتیجه گیری مولانا از بیان این حکایت:‌


 تو مبین اندر درختی یا به چاه
تو مرا بین که منم مفتاح راه




تاريخ : چهارشنبه هفتم اسفند 1392 | 11:0 | نویسنده : محمدحسن قائديها

زمستان وتموز ازماجدا شد

(به بهانه روزهاي پاياني زمستان )

به پیش باد تو ما همچو گردیم

بدان سو که تو گردی چون نگردیم

ز نور نوبهارت سبز و گرمیم

ز تأثیر خزانت سرد و زردیم

ز عکس حلم تو تسلیم باشیم

ز عکس خشم تو اندر نبردیم

عدم را برگماری جمله هیچیم

کرم را برفزایی جمله مردیم

عدم را و کرم را چون شکستی

جهان را و نهان را درنوردیم


چو دیدیم آنچه از عالم فزون است

دو عالم را شکستیم و بخوردیم

به چشم عاشقان جان و جهانیم

به چشم فاسقان مرگیم و دردیم

زمستان و تموز از ما جدا شد

نه گرمیم ای حریفان و نه سردیم

زمستان و تموز احوال جسم است

نه جسمیم این زمان ما روح فردیم

چو نطع عشق خود ما را نمودی

به مهره مهر تو کاستاد نردیم

چو گفتی بس بود خاموش کردیم

اگر چه بلبل گلزار و وردیم

مولانا محمد جلال الدین رومی



تاريخ : شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1392 | 12:58 | نویسنده : محمدحسن قائديها

جلوه دوست

از همه سوی جهان جلوه‌ی او می‌بینم

جلوه‌ی اوست جهان کز همه سو می‌بینم

چشم از او جلوه از او ما چه حریفیم ای دل

چهره‌ی اوست که با دیده‌ی او می‌بینم

تا که در دیده‌ی من کون و مکان آینه گشت

هم در آن آینه آن آینه رو می‌بینم

او صفیری که ز خاموشی شب می‌شنوم

و آن هیاهو که سحر بر سر کو می‌بینم

چون به نوروز کند پیرهن از سبزه و گل

آن نگارین همه رنگ و همه بو می‌بینم

تا یکی قطره چشیدم منش از چشمه‌ی قاف

کوه در چشمه و دریا به سبو می‌بینم

زشتی نیست به عالم که من از دیده‌ی او

چون نکو مینگرم جمله نکو می‌بینم

با که نسبت دهم این زشتی و زیبائی را

که من این عشوه در آیینه‌ی او می‌بینم

در نمازند درختان و گل از باد وزان

خم به سرچشمه و در کار وضو می‌بینم

ذره خشتی که فرا داشته کیهان عظیم

باز کیهان به دل ذره فرو می‌بینم

ذره خشتی که فرا داشته کیهان عظیم

باز کیهان به دل ذره فرو می‌بینم

غنچه را پیرهنی کز غم عشق آمده چاک

خار را سوزن تدبیر و رفو می‌بینم

با خیال تو که شب سربنهم بر خارا

بستر خویش به خواب از پر قو می‌بینم

با چه دل در چمن حسن تو آیم که هنوز

نرگس مست ترا عربده‌جو می‌بینم

این تن خسته ز جان تا به لبش راهی نیست

کز فلک پنجه‌ی قهرش به گلو می‌بینم

آسمان راز به من گفت و به کس باز نگفت

شهریار اینهمه زان راز مگو می‌بینم

                                                         استادشهريار



تاريخ : چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1392 | 13:14 | نویسنده : محمدحسن قائديها

حب وطن

پيري رسيد و مستي طبع جوان گذشت
ضعف تن از تحمّل رطل گران گذشت
وضع زمانه قابل ديدن دوباره نيست
رو پس نكرد هر كه از اين خاكدان گذشت
از دستبرد حسن تو بر لشكر بهار
يك نيزه خون گل ز سر ارغوان گذشت
در راه عشق، گريه متاع اثر نداشت
صد بار از كنار من اين كاروان گذشت
طبعي به هم رسان كه بسازي به عالمي
يا همّتي كه از سر عالم توان گذشت
در كيش ما تجرّد عنقا تمام نيست
در قيد نام ماند اگر از نشان گذشت
مضمون سرنوشت دو عالم جز اين نبود
كان سر كه خاكِ راه شد، از آسمان گذشت
بي ديده راه اگر نتوان رفت، پس چرا
چشم از جهان چو بستي از او مي توان گذشت؟
بدنامي حيات، دو روزي نبود بيش
گويم كليم با تو كه آن هم چسان گذشت
يك روز صرف بستن دل شد به اين و آن
روز دگر به كندن دل زين و آن گذشت
 -----------------------------------------

                                                      كليم كاشاني



  • دانلود فیلم
  • قالب وبلاگ