تاريخ : جمعه بیست و یکم شهریور 1393 | 12:33 | نویسنده : محمدحسن قائديها

ای که دستت می رسدکاری بکن

 

پیش ازآن کزتونیایدهیچ کار

 

کلامی زیبا از شیخ بهایی

پیرزنی در خواب , خدا رو دید و به او گفت :خدایا من خیلی تنهام . آیا مهمان خانه من می شوی ؟ خدا قبول کرد و به او گفت که فردا به دیدنش خواهد رفت. پیرزن از خواب بیدار شد با عجله شروع به جارو کردن خانه کرد. رفت و چند نان تازه خرید و خوشمزه ترین غذایی که بلد بود پخت.سپس نشست و منتظر ماند... چند دقیقه بعد در خانه به صدا در آمد.پیر زن با عجله به طرف در رفت آن را باز کرد پیر مرد فقیری بود. پیرمرد از او خواست تا به او غذا بدهد. پیر زن با عصبانیت سر فقیر داد زد و در را بست. نیم ساعت بعد باز در خانه به صدا در آمد. پیر زن دوباره در را باز کرد: این بار کودکی که از سرما می لرزید از او خواست تا از سرما پناهش دهد. پیر زن با ناراحتی در را بست و غرغر کنان به خانه بر گشت. نزدیک غروب بار دیگر در خانه به صدا در آمد. این بار نیز پیرزن فقیری پشت در بود. زن از او کمی پول خواست تا برای کودکان گرسنه اش غذا بخرد. پیر زن که خیلی عصبانی شده بود با داد و فریاد پیر زن را دور کرد. شب شد ولی خدا نیامد پیرزن نا امید شد و رفت که بخوابد و در خواب بار دیگر خدا را دید... پیرزن با ناراحتی گفت: خدایا مگر تو قول نداده بودی که امروز به دیدنم خواهی اومد ؟ خدا جواب داد: بله من سه بار آمدم و تو هر سه بار در را به رویم بستی...
همه شب نماز خواندن/ همه روز روزه رفتن/ همه ساله از پی حج سفر حجاز کردن/ زمدینه تا به کعبه سر وپا برهنه رفتن/ دو لب از برای لبیک به گفته باز کردن/ شب جمعه ها نخفتن، به خدای راز گفتن/ ز وجود بی نیازش طلب نیاز کردن/ به مساجد و معابد همه اعتکاف کردن/ ز ملاهی و مناهی همه احتراز کردن/ به حضور قلب ذکر خفی و جلی گرفتن/ طلب گشایش کار ز کارساز کردن/ پی طاعت الهی به زمین جبین نهادن/ گه و گه به آسمان ها سر خود فراز کردن/ به مبانی طریقت به خلوص راه رفتن/ ز مبادی حقیقت گذر از مجاز کردن/ به خدا قسم که هرگز ثمرش چنین نباشد/ که دل شکسته ای را به سرور شاد کردن/ به خدا قسم که کس را ثمر آنقدر نبخشد/ که به روی نااميدي در بسته باز کردن......................



تاريخ : پنجشنبه ششم شهریور 1393 | 0:15 | نویسنده : محمدحسن قائديها

به مناسبت رحلت شاعره گرانقدرسیمین بهبهانی

تقدیم به معلمین عزیزی که درد

دانش آموزان را درد خودشان می دانند

فعل  مجهول

 

بچه ها سلام ... صبحتان به خیر
درس امروز ما فعل مجهول است 
فعل مجهول چیست می دانید؟ 
نسبت فعل ما به مفعول است

در دهانم زبان چو آویزی
در تهیگاه زنگ می لرزید 
صوت ناسازم آنچنان که مگر
شیشه بر روی سنگ می لغزید

ساعتی داد آن سخن دادم 
حق گفتار را ادا کردم 
تا ز اعجاز خود شوم آگاه 
ژاله را زآن میان صدا کردم


ژاله! از درس من چه فهمیدی؟ 
پاسخ من سکوت بود و سکوت 
د ... جوابم بده کجا بودی؟ 
رفته بودی به عالم هپروت؟

خنده دختران و غرش من 
ریخت بر فرق ژاله چون باران 
لیک او بود غرق حیرت خویش 
غافل از اوستاد و از یاران

خشمگین،انتقامجو،گفتم 
بچه ها! گوش ژاله سنگین است 
دختری طعنه زد که:نه خانم 
درس در گوش ژاله یاسین است

 

 

باز هم خنده ها و همهمه ها 
تند و پیگیر می رسید به گوش 
زیر آتشفشان دیده من 
ژاله آرام بود و سرد و خموش


رفته تا عمق چشم حیرانم 
آن دو میخ نگاه خیره  او 
موج زن در دو چشم بی گنهش 
رازی از روزگار تیره  او


آنچه در آن نگاه می خواندم 
قصه غصه بود و حرمان بود 
ناله ای کرد و در سخن آمد 
با صدایی که سخت لرزان بود


"فعل مجهول" فعل آن پدریست 
که دلم را ز درد پر خون کرد 
خواهرم را به مشت و سیلی کوفت 
مادرم را ز خانه بیرون کرد


شب دوش از گرسنگی تا صبح 
خواهر شیرخوار من نالید 
سوخت از تب برادر من 
تا سحر در کنار من نالید

 

از غم آن دو تن ، دو دیده من 
این یکی اشک بود و آن خون بود 
مادرم را دگر نمی دانم 
که کجا رفت و حال او چون بود


گفت و نالید و آنچه باقی ماند 
هق هق گریه بود و ناله او 
شسته می شد به قطره های سرشک 
چهره همچو برگ لاله او


ناله من به ناله اش آمیخت 
که غلط بود آنچه من گفتم 
درس امروز، قصّه غم توست 
تو بگو ، من چرا سخن گفتم؟


"فعل مجهول" فعل آن پدریست 
که تو را بی گناه می سوزد 
آن حریق هوس بود که در او 
مادری بی پناه می سوزد؟

زنده یاد سیمین بهبهانی 



تاريخ : جمعه سی و یکم مرداد 1393 | 14:30 | نویسنده : محمدحسن قائديها

روزهای کودکی

می‌خواهم برگردم به روزهای کودکی..
آن زمان‌ها که پدر تنها قهرمان بود
عشــق، تنـــها در آغوش مادر خلاصه میشد
بالاترین نــقطه‌ى زمین، شــانه‌های پـدر بــود
بدتـرین دشمنانم، خواهر و برادرهای خودم بودند
تنــها دردم، زانوهای زخمـی‌ام بودند
تنـها چیزی که می‌شکست، اسباب‌بـازی‌هایم بـود
و معنای خداحافـظ، تا فردا بود!
 
 
چند وقتی است آسمان هم بخیل شده است
انگار گرد مرگ را در زمین خدا پاشیده اند
اما نه
این زمین خدا نیست
زمین خدا پاک بود
آلوده اش کرده ایم.
آسمان را در جستجوی ابری کاویده ام
قدیسه ی من!
خورشید را پنهان کن و آب بیاور
برای ارواح برزخ نذری کن
شاید قبول شود و باران ببارد
زمین سوخته دلم ترک برداشته است
تو باران شو و بر من ببار
تو می توانی اشک آسمان را دربیاوری؟
شب که بخوابیم آیا دوباره صدای ترنم باران را
روی سقف خانه مان خواهیم شنید؟
بالاخره خواهد بارید
می دانم دلش خواهد سوخت به حال ماها
اما نه بهتر است بگویم باران زده است
با آمدنت باران هم راه خود را به زمین باز کرد است
شمعی روشن کن
شاید دل ارواح برزخ بسوزد و رگه ای باران بفرستند
من تنها آرزو می کنم
شاید
خنکای صبح فردا را با نم تازه باران تجربه کنم

 زنده یاد  حسین پناهی


تاريخ : چهارشنبه هجدهم تیر 1393 | 19:12 | نویسنده : محمدحسن قائديها

روزه دارم من و افطارم از آن لعل لب است

 

روزه دارم من و افطارم از آن لعل لب است

آری افطار رطب در رمضان مستحب است
روز ماه رمضان زلف میفشان که فقیه
بخورد روزه خود را به گمانش که شب است
زیر لب وقت نوشتن همه کس نقطه نهند
این عجب نقطه خال تو به بالای لب است
یارب این نقطه که به بالا بنهاد
نقطه هرجا غلط افتاده مکیدن ادب است
شحنه اندر عقب است و من از آن می ترسم
که لب لعل تو آلوده به ماء العنب است
منعم از عشق کند زاهد و آگه نبود
شهرت عشق من از ملک عجم تا عرب است
عشق آنست که از روی حقیقت باشد

هرکه را عشق مجازیست حمال الحطب است

گر صبوحی به وصال رخ جانان جان داد

سودن چهره به خاک سر کویش ادب است

                     شاطرعباس صبوحی



تاريخ : چهارشنبه بیست و هشتم خرداد 1393 | 19:54 | نویسنده : محمدحسن قائديها

به شما هدیه ز من

 به شماهدیه ز من

                صد سبد لاله سرخ 

                              یک بغل پونه سبز

                                             مولوی گونه درود

                                                            مثنوی شما هدیه ز من وار سلام

                                                                       حافظانه تکریم

                                                                                  خاضعانه تعظیم

که شما هی زن احساس منید

                           یاسمن چیست؟

                                      شما یاس منید

                                           شاعر ار در دل خود درد نداشت

                                                                 ره به جمعیت شبگرد نداشت

مردمی باید زیست

                   مردمی باید ماند

                                مردمی باید مرد

                                         عاشقی باید کرد

                                                  خون دل باید خورد

                                                                  دوستی باید کرد

                                                                             راست می باید گفت

                                                                                      خواب کوثر خواهی؟

                                                                                           تشنه می باید خفت

بی غمی گفت به من

                  غنچه را باید چید

                              و جوابش گفتم

                                       لاله را باید دید

                                          بین چیدن و میان ماندن

گر چه ره بسیار است

                                                                          و دویدن دشوار

می توان غافله شد

                   می توان فاصله را

                                   بی قدم کوتاه کرد

                                               من به غریدن ابری تاریک

                                                              روح سر گشته خود را دیدم

                                                                             و به لغزیدن یک اشک غریب

                                                                                 خویش را فهمیدم

 

مرحوم استادبهرام سیاره(پریش شهرضایی)

 



تاريخ : جمعه دوم خرداد 1393 | 0:55 | نویسنده : محمدحسن قائديها

یادباد ایام خوب هونجان

آقای مصطفی جهانمردی ازدبیران خوب وشایسته شهرضابودندکه مدتی است بازنشسته شده اندایشان سالهای اول استخدام رادرروستای هونجان تدریس می کردندمدیروقت مدرسه راهنمائی ابوی بنده (حسینقلی قائدیها)بودندآقایان نصراله قائدیها ورضاقلی احتشامی (که درشعرارآنهایادشده)نیز ازدبیران موفق وشایسته مدرسه وهمکارآقای جهانمردی بودندمنظورازحسن هم درشعربنده حقیرمی باشم.جناب جهانمردی ابیات زیر را به یاد آن روزها سروده اند.وبلاگ زبیاوهنرمندانه ای هم دارندبه نام دلنوشته های یک بازنشسته که می توانید استفاده کنید

 

ياد باد ايام خوب هونجان

مردمان دردمند بي نشان

مردم زحمت كش و خوب ونجيب

در صفا و مهرباني بي رقيب

ياد هر كس مي نمايم خوب بود

پيش ما و دوستان محبوب بود

ياد نصرالله و همراهش رضا

ياد حاجي قائدي مرد خدا

ياد آن فاميل خوب احتشام

آن سر افرازان در مردي تمام

آنچه گفتم في البداهه اي حسن

گرچه ناقص بود،بود از قلب من



تاريخ : پنجشنبه یکم خرداد 1393 | 19:49 | نویسنده : محمدحسن قائديها

  یارمرا،غارمرا(مولانا)

یار مرا ، غار مرا ، عشق جگرخوار مرا

یار تویی ، غار تویی ، خواجه نگهدار مرا

 

نوح تویی ، روح تویی ، فاتح و مفتوح تویی

سینه ی مشروح تویی ، بر در اسرارمرا

 

نور تویی ، سور تویی ، دولت منصور تویی

مرغ کُه طور تویی ، خسته به منقار مرا

 

قطره تویی ، بحرتویی ، لطف تویی ، قهر تویی

قند تویی ، زهر تویی ، بیش میازار مرا

 

حجره خورشید تویی ، خانه ی ناهیدتویی

روضه ی امید تویی ، راه ده ای یار مرا

 

روز تویی ، روزه تویی ، حاصل دریوزه تویی

آب تویی ، کوزه تویی ، آب ده این بار مرا

 

دانه تویی ، دام تویی ، باده تویی ، جام تویی

پخته تویی ، خام تویی ، خام بمگذارمرا

 

این تن اگر کم تندی ، راه دلم کم زندی

راه شدی ، تا نبدی این همه گفتار مرا



تاريخ : شنبه سی ام فروردین 1393 | 23:29 | نویسنده : محمدحسن قائديها

یوسف ثانی

گفتند خلایق که تویی یوسف ثانی

چون نیک بدیدم به حقیقت به از آنی

شیرینتر از آنی به شکرخنده که گویم

ای خسرو خوبان که تو شیرین زمانی

تشبیه دهانت نتوان کرد به غنچه

هرگز نبود غنچه بدین تنگ دهانی

صد بار بگفتی که دهم زان دهنت کام

چون سوسن آزاده چرا جمله زبانی

گویی بدهم کامت و جانت بستانم

ترسم ندهی کامم و جانم بستانی

چشم تو خدنگ از سپر جان گذراند

بیمار که دیده‌ست بدین سخت کمانی

چون اشک بیندازیش از دیده مردم

آن را که دمی از نظر خویش برانی


خواجه حافظ شیرازی

با تشکرازمدیرمحترم سایت دبستان تزکیه



تاريخ : پنجشنبه پانزدهم اسفند 1392 | 11:47 | نویسنده : محمدحسن قائديها

با دل خونین لب خندان بیاور همچو جام
دوش با من گفت پنهان کاردانی تیز هوش 

وز شما پنهان نشاید کرد سر می فروش

گفت آسان گیر بر خود کارها کز روی طبع

سخت میگیردجهان بر مردمان سخت کوش

وانگهم درداد جامی کز  فروغش بر فلک

زهره در رقص آمدوبر بط زنان مگفت نوش

گوش کن پند ای پسر وزبهر دنیا غم مخور

گفتمت چون در حدیثی گر توانی داشت گوش

با دل خونین لب خندان بیاور همچو جام

نی گرت زخمی رسد آیی چو چنگ اندر خروش

در حریم عشق نتوان زد دم از گفت و شنید

زانکه آنجا جمله اعضا چشم باید بود و گوش

تا نگردی آشنا زین پرده  رمزی نشنوی

گوش نامحرم نباشد جای پیغام سروش

بر بساط نکته دانان خود فروشی شرط نیست

یا سخن دانسته گو ای مرد عاقل یا خموش

ساقیا می ده که رندیهای حافظ فهم کرد

آصف صاحبقران جرم بخش عیب پوش

                                          حافظ



تاريخ : شنبه دهم اسفند 1392 | 10:33 | نویسنده : محمدحسن قائديها
حكايت زيباي پيرمردتهي دست

پیر مرد تهی دست، زندگی را در نهایت فقر و تنگدستی می گذراند و با سائلی برای زن و فرزندانش قوت و غذائی ناچیز فراهم می کرد. از قضا یک روز که به آسیاب رفته بود، دهقان مقداری گندم در دامن لباس اش ریخت و پیرمرد گوشه های آن را به هم گره زد و در همان حالی که به خانه بر می گشت با پروردگار از مشکلات خود سخن می گفت و برای گشایش آنها فرج می طلبید و تکرار می کرد :
ای گشاینده گره های ناگشوده عنایتی فرما و گره ای از گره های زندگی ما بگشای.

پیر مرد در حالی که این دعا را با خود زمزمه می کرد و می رفت، یکباره یک گره از گره های دامنش گشوده شد و گندم ها به زمین ریخت او به شدت ناراحت شد و رو به خدا کرد و گفت:


من تو را کی گفتم ای یار عزیز
کاین گره بگشای و گندم را بریز

 آن گره را چون نیارستی گشود
 این گره بگشودنت دیگر چه بود ؟!

 

پیر مرد نشست تا گندم های به زمین ریخته را جمع کند ولی در کمال ناباوری دید دانه های گندم روی همیانی از زر ریخته است! پس متوجه فضل و رحمت خداوندی شد و متواضعانه به سجده افتاد و از خدا طلب بخش نمود...

نتیجه گیری مولانا از بیان این حکایت:‌


 تو مبین اندر درختی یا به چاه
تو مرا بین که منم مفتاح راه




  • دانلود فیلم
  • قالب وبلاگ